เมี่ยงเต้าเจี้ยวเมืองตาก

 

ชื่อโครงงาน : เมี่ยงเต้าเจี้ยวเมืองตาก

ชื่อผู้จัดทำโครงงาน :     เด็กหญิงชนิกานต์   ฉัตรพงศกร    ชั้นม. 2/2  เลขที่ 15

                                      เด็กหญิงญานิกา    จันทบุรี   ชั้นม. 2/2   เลขที่ 17

                                      เด็กหญิงณัฐนิช    ศรีเวียง    ชั้นม. 2/2  เลขที่  19                                     

โรงเรียน : ตากพิทยาคม

ปีการศึกษา : 2555

ชื่อที่ปรึกษาโครงงาน  : คุณครูนภาพร  ศรีแสงจันทร์

ที่มาและความสำคัญของโครงงาน : เนื่องจากในจังหวัดตากของเรามีการนำพืช ผัก สมุนไพร ข้างรั้วมาทำเป็นอาหารยามว่างที่ขึ้นชื่อในจังหวัดตาก นั้นก็คือ “ เมี่ยงคำ ” หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า  “ เมี่ยงจอมพล ” แต่ก่อนเมี่ยงจอมพลเคยเป็นอาหารว่างที่นิยมกันมาก สามารถหาซื้อได้ในตลาด หรือแม้กระทั่งสามารถทำได้เองที่บ้านโดยหาส่วนประกอบได้จากข้างรั้ว แต่ในสมัยนี้ผู้คนต่างเลือกที่จะรับประทานอาหารตามสั่งหรืออาหารขยะที่วัยรุ่นส่วนมากชอบรับประทานเพราะทั้งสะดวกและรวดเร็ว ทำให้วัฒนธรรมการรับประทานอาหารว่างนั้นหาดูได้ยาก พวกเราจึงคิดโครงงานนี้ขึ้นมาเพื่อสืบสานการรับประทานเมี่ยงคำเมืองตากให้กลับมาเป็นที่นิยมเหมือนเดิม

จุดมุ่งหมายของการทำโครงงาน

 1. เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมการรับประทานเมี่ยงคำเพื่อเป็นอาหารว่างของชาวจังหวัดตาก

 2. เพื่อหาอัตราส่วนที่เหมาะสมในการทำเมี่ยงคำ

ระยะเวลาดำเนินการ : 3 สัปดาห์

สถานที่ศึกษาค้นคว้า : โรงเรียนตากพิทยาคม อำเภอเมือง จังหวัดตาก

ขั้นตอนการดำเนินงาน

๑.     ประชุมกับสมาชิกในกลุ่มเพื่อวางแผนการดำเนินงาน

๒.   สืบค้นข้อมูลจากหนังสือเกี่ยวข้องและอินเทอร์เน็ต

๓.    สังเคราะห์ข้อมูลที่ค้นคว้ามาจากหนังสือและอินเทอร์เน็ต

๔.    ขอคำแนะนำจากกับครูที่ปรึกษาเกี่ยวกับการทำโครงงาน

๕.    วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มาเป็นเรื่องๆ

๖.     เริ่มลงมือเขียนโครงงาน

๗.    ให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบงาน

๘.    แก้ไขงานบางส่วน

๙.     ให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบงานอีกครั้ง

๑๐.อภิปรายโครงงาน

แผนปฏิบัติงาน

ลำดับที่	กิจกรรมที่ปฏิบัติ	วัน/เดือน/ปี	ผู้รับผิดชอบ
๑.	ประชุมและขอคำแนะนำกับครูที่ปรึกษาโครงงาน	21/11/2555	เด็กหญิงณัฐนิช
๒.	ประชุมกับสมาชิกในกลุ่มเพื่อวางแผนการดำเนินงาน	22/11/2555	เด็กหญิงญานิกา
๓.	สืบค้นข้อมูลจากหนังสือที่เกี่ยวข้องและจากอินเทอร์เน็ต	24/11/2555	เด็กหญิงชนิกานต์
๔.	สังเคราะห์ข้อมูลที่ค้นคว้ามาจากหนังสือและอินเทอร์เน็ต	1/12/2555	เด็กหญิงณัฐนิช
๕.	ขอคำแนะนำกับครูที่ปรึกษาเกี่ยวกับการทำโครงงาน	5/12/2555	เด็กหญิงญานิกา
๖.	วิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มาเป็นเรื่องๆ	10/12/2555	เด็กหญิงชนิกานต์
๗.	เริ่มลงมือเขียนโครงงาน	11/12/2555	เด็กหญิงณัฐนิช
๘.	ให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบงาน	18/12/2555	เด็กหญิงญานิกา
๙.	แก้ไขงานบางส่วน	24/12/2555	เด็กหญิงชนิกานต์
๑๐.	ให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบงานอีกครั้ง	26/12/2555	เด็กหญิงณัฐนิช
๑๑.	อภิปรายโครงงาน	27/12/2555	เด็กหญิงญานิกา

 

การนำเสนอวิธีการทำเมี่ยงคำเมืองตาก ของกลุ่มโครงงานบูรณาการ กลุ่มสาระการเรียนรู้ วิชาคณิตศาสตร์ กลุ่มข้าพเจ้าได้หาอัตราส่วนที่เหมาะสมในการทำเมี่ยงเต้าเจี้ยว

ซึ่งจากการเผยแพร่ข้อมูลเมี่ยงคำเมืองตากนี้ได้มีคนสนใจ และเข้ามาแสดงความคิดเห็นบน จึงเป็นหนทางหนึ่งที่จะทำให้ประชาชน คนทั่วไป ได้รู้จักเมี่ยงคำเมืองตากและร่วมกันสืบสานต่อไป

ข้อเสนอแนะ

            สามารถนำเสนอเมี่ยงคำจังหวัดตากโดย Social Network, อื่นๆ เช่น Facebook   Twitter  Tumblr ฯลฯ    แผ่นพับ, คลิปวิดีโอ, โปรแกรม power point เป็นต้น เพื่อให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น

 

ไม้สามอย่างประโยชน์สี่อย่าง

ไม้สามอย่างประโยชน์สี่อย่าง

               พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงตระหนักถึงผลกระทบจากการบุกรุกทำลายป่าไม้ของประเทศไทย ซึ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนก่อให้เกิดภาวะแห้งแล้ง พื้นที่ต้นนํ้าลำธารเสื่อมโทรม ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ส่งผลกระทบต่อการประกอบอาชีพทางการเกษตร กลายเป็นปัญหาทุกข์ร้อนของประชากรส่วนใหญ่ในชนบท พระองค์ทรงมีพระราชดำริในการพัฒนาฟื้นฟูสภาพป่าไม้ ให้คืนกลับสูสภาพธรรมชาติด้วยแนวทางผสมผสาน โดยการปลูกไม้ทดแทนควบคู่กับการพัฒนาอาชีพราษฎร

ด้วยการวางแผนร่วมมือกันของทุกส่วนราชการ ในการดำเนินการปรับปรุงพัฒนาพื้นที่ให้สอดคล้องกับสภาพภูมิศาสตร์และสภาวะแวดล้อม

         การปลูกไม้ 3 อย่าง ให้ประโยชน์ 4 ประการ ตามแนวพระราชดำรินั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชทาน พระราชดำริ ไว้เมื่อปี 2519 ณ หน่วยพัฒนาต้นนํ้าทุ่งจ๊อ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ ว่าการปลูกไม้ 3 อย่าง คือ ไม้ผล ไม้โตเร็ว และไม้เศรษฐกิจ จะทำให้เกิดป่าไม้แบบผสมผสานและสร้างความสมดุลแก่ธรรมชาติอย่างยั่งยืน สามารถตอบสนองความต้องการของรัฐและวิถีประชาในชุมชนอันเป็นทฤษฎีการปลูกต้นไม้ลงในใจคน โดยการปลูกฝังจิตสำนึกแก่ประชาชนให้ปลูกต้นไม้ลงแผ่นดินและรักษาต้นไม้ด้วยตนเองและในการฟื้นฟูพื้นที่ต้นนํ้าตามแนวพระราชดำริ ของศูนย์ศึกษาการพัฒนาห้วยฮ่องไคร้ อันเนื่องมาจากพระราชดำริ ซึ่งพระองค์ทรงพระราชทานแนวพระราชดำริ ให้จัดตั้งขึ้นเมื่อ วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2525 เพื่อศึกษาหารูปแบบในการพัฒนาที่เหมาะสมในพื้นที่ต้นนํ้าลำธารนั้น พระองค์ทรงมีพระราชดำริ แนวทางในการปลูกไม้ฟื้นฟูสภาพป่าต้นนํ้าว่า การปลูกป่าถ้าจะให้ราษฎรมีประโยชน์ให้เขาอยู่ได้ให้ปลูกไม้ 3 อย่าง ให้ประโยชน์ 4 อย่าง คือ ไม้ใช้สอย ไม้กินได้ ไม้เศรษฐกิจ หรือ ไม้ผล ไม้สร้างบ้าน และไม้ฟืน ซึ่งจะให้ประโยชน์ 4 ประการ คือ ได้ใช้สอยและเศรษฐกิจ ไม้ฟืน ไม้กินได้ และประการสุดท้าย คือ สามารถช่วยอนุรักษ์ดินและต้นนํ้าลำธารด้วย
         ประเภทไม้ 3 อย่างที่เหมาะสมแก่การใช้ปลูก พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเน้นให้ใช้พันธุ์ไม้ที่มีอยู่แล้วในท้องถิ่น เพราะเป็นไม้ที่สามารถเจริญเติบโตได้ดี มีลักษณะที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่อยู่แล้ว ไม่เป็นการเสี่ยงต่อภาวะการรอดตายและการเจริญเติบโต เป็นและที่รู้จักของราษฎรในท้องถิ่นอย่างดี พื้นที่ที่เหมาะสมแก่การปลูกไม้ป่าดังกล่าว ควรเป็นพื้นที่ที่มีสภาพเสื่อมโทรม หรือเป็นบริเวณป่าเพื่อการพึ่งพิงของราษฎรที่อยู่บริเวณใกล้ๆหมู่บ้าน วิธีการปลูกก็ให้ปลูกเสริมในลักษณะธรรมชาติ โดยไม่จับต้นไม้เข้าแถว ซึ่งการปลูกเสริมตามลักษณะธรรมชาตินี้ เมื่อต้นไม้โตขึ้นก็จะมีสภาพเป็นป่าตามธรรมชาติ โดยจะไม่มีลักษณะเป็นสวนป่าที่มีต้นไม้เรียงเป็นแถว

ไม้ 3 อย่าง

         ลักษณะไม้ 3 อย่าง เป็นชนิดไม้ที่มีความสัมพันธ์เกื้อกูลกับวิถีชีวิตของชุมชน คือ
         1. ไม้ใช้สอยและเศรษฐกิจ เป็นชนิดไม้ที่ชุมชนนำไปใช้ในการปลูกสร้างบ้านเรือน โรงเรือน เครื่องเรือน คอกสัตว์ เครื่องมือในการเกษตร เช่น เกวียน คันไถ ด้ามจอบ เสียม และมีด รวมทั้งไม้ที่สามารถนำมาทำเป็นเครื่องจักรสาน กระบุง ตะกร้า เพื่อนำไปใช้นำครัวเรือน และเมื่อมีพัฒนาการทางฝีมือก็สามารถจัดทำเป็นอุตสาหกรรมครัวเรือน นำไปจำหน่ายเป็นรายได้ของชุมชน ซึ่งเรียกว่า เป็นไม้เศรษฐกิจของชุมชน ได้แก่ มะขามป่า สารภี ซ้อ ไผ่หก ไผ่ไร่ ไผ่บง ไผ่ซาง มะแฟน สัก ประดู่ กาสามปีก จำปี จำปา ตุ้ม ทะโล้ หมี่ ยมหอม กฤษณา นางพญาเสือโคร่ง ไก๋ คูณ ยางกราด กระถิน เก็ดดำ มะหาด ไม้เติม มะห้า มะกอกเกลื้อน งิ้ว ตีนเป็ด ยมหอม มะขม มะแข่น สมอไทย ตะคร้อ เสี้ยว บุนนาค ปีบ ตะแบก ตอง คอแลน รัง เต็ง แดง พลวง พะยอม ตะเคียน ฮักหลวง เป็นต้น

         2. ไม้ฟืนเชื้อเพลิงของชุมชน ชุมชนในชนบทต้องใช้ไม้ฟืน เพื่อการหุงต้มปรุงอาหาร สร้างความอบอุ่นในฤดูหนาว  สุมควายตามคอก ไล่ยุง เหลือบ ริ้น ไร รวมทั้งไม้ฟืนในการนึ่งเมี่ยง และการอบถนอมอาหาร ผลไม้บางชนิด ไม้ฟืนมีความ

จำเป็นที่สำคัญ หากไม่มีการจัดการที่ดีไม้ธรรมชาติที่มีอยู่จะไม่เพียงพอในการใช้ประโยชน์ ความอัตคัดขาดแคลนจะเกิดขึ้น ดังนั้นจะต้องมีการวางแผนการปลูกไม้โตเร็วขึ้นทดแทนก็จะทำให้ชุมชนมีไม้ฟืนใช้ได้อย่างเพียงพอ ได้แก่ ไม้หาด สะเดา เป้าเลือด มะกอกเกลื้อน ไม้เต้าหลวง กระท้อน ขี้เหล็ก ตีนเป็ด ยมหอม ลำไยป่า มะขม ดงดำ มะแขว่น สมอไทย ตะคร้อ ต้นเสี้ยว บุนนาค ตะแบก คอแลน แดง เต็ง รัง พลวง ติ้ว หว้า มะขามป้อม แค ผักเฮือด เมี่ยง มะม่วงป่า มะแฟน กาสามปีก มันปลา นางพญาเสือโคร่ง มะมือ ลำไย รกฟ้า ลิ้นจี่

         3. ไม้อาหารหรือไม้กินได้ ชุมชนดั้งเดิมเก็บหาอาหารจากแหล่งธรรมชาติ ทั้งการไล่ล่าสัตว์ป่าเป็นอาหาร รวมทั้งพืชสมุนไพร อดีตแหล่งทรัพยากรธรรมชาติที่สมบูรณ์จึงเป็นแหล่งอาหารเสริมสร้างพลานามัย การปลูกไม้ที่สามารถให้หน่อ ใบ ดอก ผล ใช้เป็นอาหารได้ก็จะทำให้ชุมชนมีอาหารและสมุนไพร ในธรรมชาติเสริมสร้างสุขภาพให้มีกินมีใช้อย่างไม่ขาดแคลน ได้แก่ มะหาด ฮ้อสะพายควาย เป้าเลือด บุก กลอย งิ้ว กระท้อน ขี้เหล็ก มะขม มะแข่น สมอไทย ตะคร้อ เสี้ยว คอแลน ผักหวานป่า มะไฟ มะขามป้อม มะเดื่อ มะปีนดง เพกา แค สะเดา เมี่ยง มะม่วงป่า มะแฟน มะเม่า หวาย ดอกต้าง กระถิน ก่อเดือย หว้า กล้วย ลำไย มะกอกเกลื้อน มะระขี้นก ประคำดีควาย ตะคร้อ กระบก ผักปู่ย่า มะเฟือง แคหางค่าง ขนุน มะปราง มะหลอด คอแลน มะเม่า ส้มป่อย

ประโยชน์ 4 ประการ

         ไม้ 3 อย่าง เมื่อปลูกไปแล้วจะก่อให้เกิดประโยชน์ 4 ประการ คือ
         1. ในสภาพปัจจุบันป่าไม้ลดลงเป็นจำนวนมาก ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนได้อย่างทั่วถึง และเพียงพอ ดังนั้น เมื่อมีการปลูกไม้ที่มีความเหมาะสมและมีคุณสมบัติที่ดีเพื่อการใช้สอยและสามารถนำมาใช้เสริมสร้างอาชีพได้ โดยมีการวางแผนอย่างมีส่วนร่วมและดูแลรักษาก็จะทำให้ชุมชนมีไม้ไว้ใช้สอยอย่างไม่ขาดแคลน และจะไม่สร้างผลกระทบ ต่อทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่และหากมีการปลูกในปริมาณที่มากพอ ชุมชนก็สามารถนำมาเสริมสร้างอาชีพเสริมได้ทำให้ชุมชนมีรายได้เสริมให้มีความอยู่ดีกินดีขึ้น

         2. ไม้ฟืนเป็นวัสดุเชื้อเพลิงพื้นฐานของชุมชน หากชุมชนไม่มีไม้ฟืนไว้สนับสนุนกิจกรรมครัวเรือน ชุมชนจะต้องเดือดร้อนและสิ้นเปลืองเงินทอง เพื่อการจัดหาแก๊สหุงต้ม หรือจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเพื่อการจัดหาวัสดุเชื้อเพลิงประเภทอื่นๆ

         3. พืชอาหารและสมุนไพรรวมทั้งสัตว์แมลง ที่ชุมชนสามารถเก็บหาได้จากธรรมชาติจะเป็นอาหารที่มีคุณค่าปลอดสารพิษ อันเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพอนามัยของคนในชุมชน เป็นการประหยัดค่าใช้จ่าย อีกทั้งถ้ามีปริมาณเกินกว่าที่ต้องการแล้วยังสามารถใช้เป็นสินค้าเสริมสร้างรายได้อีกทางหนึ่งด้วย

         4. เมื่อมีการปลูกไม้เจริญเติบโตเป็นพื้นที่ขยายมากเพิ่มขึ้น และมีการปลูกเสริมคุณค่าป่าด้วยพันธุ์ต่างๆ ทำให้เกิดความหลากหลายและเป็นการอนุรักษ์ดินและนํ้า รวมทั้งก่อให้เกิดการอนุรักษ์พื้นที่ต้นนํ้าลำธาร

แหล่งที่มาข้อมูล : https://sites.google.com/site/banrainarao/knowledge/tree_bank